De koning is boos. De politieke klasse kreeg deze week van de vorst een flinke veeg uit de pan. Ook John McEnroe toonde zich afgelopen week not amused. De ongekroonde Amerikaanse tenniskoning -paus leek ons net een brug te ver- liet zijn ongenoegen blijken over de diminuerende succescurve van het Amerikaanse mannentennis. Vorig jaar al nam Mac zelf het heft in handen met de oprichting van een eigen tennisacademie.

McEnroe wijt het falen grotendeels aan twee zaken. In de Verenigde Staten krijgt het tennis concurrentie van het steeds populairdere American Football, honkbal, basketbal, ijshockey en bij de meisjes soccer. Bovendien wordt volgens McEnroe in Europa van overheidswege veel meer in de tennissport geïnvesteerd.

Het toernooi van Atlanta, het eerste in de US Open Series, leende zich afgelopen week door een gevarieerd deelnemersveld van oudgedienden en jonkies tot een eerste troepenschouw met het oog op de US Open. Net als vorig jaar ging Mardy Fish met de zegebloemen aan de haal. In de nasleep van een knieblessure trainde Fish begin vorig jaar als een beest, liet zo’n 14 kilogram lichaamsgewicht wegsmelten en staat scherper dan ooit. Het zorgde ervoor dat ‘net niet’ werd omgetoverd tot ‘net wel’. Het gewicht omlaag, de ranking omhoog. As simple as that. Vaandeldrager van weleer Andy Roddick stond erbij en keek ernaar. A-Rod is blijven steken in het vorige decennium, heeft zich niet aangepast aan de noden van het moderne tennis. In een sport waar jaar na jaar de lat tennistechnisch, fysiek en mentaal hoger wordt gelegd, betekent stilstand meer dan ooit achteruitgang.

Fish haalde het in Atlanta in de finale net als vorig jaar van John Isner. De Amerikaan is bij het brede publiek vooral bekend als wederhelft van Nicolas Mahut in de neverending wedstrijd op Wimbledon vorig jaar. De 2m06 lange Amerikaan is na een moeizame seizoensstart goed op dreef. Enkele weken geleden pakte de 26-jarige Isner de titel in Newport. Insiders zijn echter van oordeel dat hij te groot is voor het absolute toptennis. De Amerikaan heeft te veel moeite met lage ballen en is door zijn zwaar lichaamsgewicht (111 kg volgens de website van de ATP) te traag. Met andere woorden: Isner is een tennisreus op lemen voeten.

Met Isner’s generatiegenoot Sam Querrey gaat het al helemaal niet goed. Big Sam leek iets meer dan 12 maanden geleden na winst op het toernooi van Queen’s op weg naar de top 15 en kampeerde begin dit jaar even op stek 17. Het is echter geen geheim dat de Amerikaan kampt met de nodige motivatieproblemen. Bovendien wordt de 23-jarige Querrey de jongste tijd geteisterd door elleboogproblemen.

Voor echt topsucces wordt intussen schoorvoetend gekeken richting Ryan Harrison, bouwjaar 1992. In 2008 verhuisde Harry richting Bradenton om er te trainen in de befaamde Nick Bollettieri Tennis Academy. De 19-jarige Amerikaan wordt vaak vergeleken met Andy Roddick. Beiden zijn gezegend met een sterke opslag, stevige forehand en zullen als het op zen-gehalte aankomt niet meteen voor de yoga-klas staan. Dat bewees Harrison afgelopen week nog tegen onze Xavier Malisse. De vergelijking gaat nog verder. Zo werd Harrison vorig jaar de eerste Amerikaanse teenager sinds Andy Roddick (2001) die op een grandslamtoernooi een top20-speler wist te verslaan (Roddick, US Open R3, Corretja ; Harrison, US Open R1, Ljubicic). Harrison haalde afgelopen week in Atlanta voor het eerst de halve finales van een ATP-toernooi. De Amerikaanse tenniskroonprins komt zo voor de eerste maal de top 100 binnen (ATP-94).

Voor een natie die in het verleden met onder andere McEnroe, Connors, Courier, Agassi en Sampras grossierde in grandslamtitels duurt de tocht door de woestijn al sinds 2003. Benieuwd wie als eerste de oase bereikt.