Sportcommentatoren vergelijken tennis graag met boksen. De parallellen zijn dan ook treffend. De handschoenen ingeruild voor tennisrackets, de ring afgebakend met witte krijtlijnen en na elke ronde het zen-moment in de eigen hoek. Met aanvallend tennis gestoeld op krachtige services en loeiende returns beukte Jo-Wilfried Tsonga in zijn kwartfinale vijf sets lang in op Roger Federer. De Zwitser ging na 3u08 tennis tegen het canvas. Knock-out.

De kracht van Tsonga haalde het deze namiddag van de elegantie van Federer. Twee sets lang leek het nochtans business as usual. Federer cruisend richting 6-3 7-6, het ticket voor een achtste Wimbledon-halve finale zo goed als op zak. Toch bleef Tsonga steeds in de partij. Slechts één maal in vijf sets ging de Zwitser door de opslag van de Fransman. Tsonga vulde het tactisch plaatje perfect in en maakte in de beslissende set elke poging op een meesterlijke Houdini-act van de Fed Express onmogelijk.

Voor Federer-fans eindigt Wimbledon zo voor het tweede jaar op rij op de tweede woensdag van het toernooi. Bovendien proefde de Zwitser vandaag op een grandslamtoernooi voor het eerst de bittere smaak van de nederlaag na een 2-0 sets voorsprong (eerder 178-0).

Tsonga’s overwinning tegen een vermoeide Rafael Nadal op Queen’s enkele weken geleden kon nog worden afgedaan als Spielerei. Het tennis dat de Franse entertainer vandaag uit het krachtige lichaam toverde was pure magie. Ook op het mentale vlak lijkt de Fransman de nodige stappen voorwaarts te hebben gezet. Vorig jaar al was Tsonga op Wimbledon dicht bij een halve finale-stek. In zijn kwartfinale leidde de Fransman tegen Andy Murray met 7-6 en had ook riante voorsprong in de tiebreak van set 2. Tsonga faalde.

Al anderhalve week worden we om de oren geslagen met de woorden Fred Perry, Andy Murray en 1936. Misschien wordt het stilaan tijd om de tennisarchieven in te duiken en de naam van de laatste Fransman die Wimbledon won van onder het stof te halen. Het antwoord vindt u overigens hier.

Copyright foto: AELTC/M.Hangst